W poprzednim odcinku:
- Co z Dilpherem? - Trwa dochodzenie.
- Nikomu nie można ufać. - Derrick Porter?
- Emma Rogers. - Trace.
Piszesz i śpiewasz?
Wróćmy do Chesapeake Shores i odbudujmy gospodę.
- Moja sztuka nie jest o rodzinie. - Jest o tobie i Simonie.
Wyjdziesz za mnie?
Kevinie O'Brienie...
- Nigdy nie chciałem cię skrzywdzić. - Wiem.
Ale nie mogę się cofnąć.
Jest idealna.
Tak.
Może nie idealna, ale...
No może, ale pozbyli się termitów.
Trzeba ją tylko odmalować.
Odmalować i może...
- Dobrze sprzątnąć. - Właśnie.
Bardzo, bardzo dobrze sprzątnąć.
Może takie było przeznaczenie.
Może to musiało się stać.
Może to była jakaś lekcja od życia. Otworzymy na nowo gospodę
i wszystko będzie lepiej niż wcześniej.
Chyba nie tak wygląda to przy termitach.
Dobra. Nałożymy dwie warstwy farby.
O wszystkim pomyślałaś, co?
Poprośmy o pomoc mojego tatę.
Tak.
Albo nauczmy się uników.
Będzie dobrze.
Przekleństwo pracy ze słowami.
Ale dziś mam wyprzedaż czasowników.
Liczyłam, że tym razem nie poprzestaniemy na słowach.
Doskonale. Co konkretnie masz na myśli?
Mam kilka pomysłów.
Ja mam tylko jeden.
Cudownie! Skończymy na tym.
Dobra robota. Jutro zaczniemy od tego momentu.
- Co myślisz, Bree? - Jest cudownie.
Przepraszam, Bree?
Marc, miło cię poznać. Świetna robota.
Dziękuję.
Mam kilka pytań co do postaci Jace'a.
Nie do końca mogę go zrozumieć.
Zawsze zjawia się bez zapowiedzi.
Czarujący pisarz, zjawia się, gdy jest potrzebny?
Już mi się podoba.
- Jesteś tu. - Od jakichś dziesięciu minut.
Wybacz, nie znam cię.
A jednak,
bo wychodzi na to, że jesteśmy mną.
Tak.
I jak?
Puls jest nitkowaty, ale stabilny. Jedziemy.
- W porządku? - Tak. To mój były trener.
- Panie Schmidt. - O'Brien?
- Mam kogoś powiadomić? Żonę? - Nie. Jestem sam.
Zapakujmy go.
- Oszałamiająco piękne? - Tak. Nie.
- Bardziej. - Bardziej?
Jak powiedzieć: Bardziej niż oszałamiająco piękne?
- Ogłupiająco piękne? - Nie mówi się tak.
Zdecydowanie nie mówi.
Szlif szmaragdowy, brylant, barwa D?
Świetnie.
Znasz się na diamentach?
- Jestem przedsiębiorcą. - Obejrzyj gospodę!
Dobra.
Sarah, o ile wiem, nie masz sióstr,
a będziesz potrzebować druhen.
Myślisz, że moi bracia nie będą chętni?
Jestem tego pewien.
Teraz masz trzy.
Możemy być bardzo chętnymi ochotniczkami.
Byłoby wspaniale.
Wciąż się zastanawiamy, jaki chcemy mieć ślub.
Nie zaszkodzi zacząć planować.
Lokale trzeba rezerwować lata wcześniej,
a na suknię czeka się nawet do roku.
Naprawdę?
- Myślimy raczej o czymś skromnym. - Doskonale.
Pomówmy więc o sukni.
Jak sobie radzisz z powrotem Simona?
To surrealistyczne. Mam Simona Simona i aktora grającego Simona.
- Dwóch Simonów? - Tak.
- Dziwne. - Albo świetne.
Szklanka zawsze jest pełna.
Mój pensjonat to ser szwajcarski, a nie narzekam.
Moja szklanka się dziś przeleje,
bo spróbuję cieszyć się na spotkanie z Derrickiem Porterem.
To ten klient, który kłamie?
Zależy, ile jest wody w szklance, ale to możliwe.
- Powodzenia. Pa. - Pa.
- Cześć, Simon. - Cześć, Abby.
To Simon nr 1 czy 2?
Piętnaście.
To oficjalne.
Twoja książka wyprzedziła moją na liście bestsellerów. Gratuluję!
- Przegoniłam cię? - Jesteś czternasta!
Tak. Patrz.
Trzeba to uczcić. Może podwójna randka?
My i oni?
- Oni? - Tak.
Uśmiech!
Dobre.
- I jak? - Ale super!
Czternaste miejsce.
To problem z drugim wzmacniaczem.
Nie możesz rozebrać całego nagłośnienia.
Próbuję je naprawić, Chris.
Zamówiłem na dziś zespół.
Nie polecam, chyba że grają akustycznie.
Ludzie nie przychodzą do lokalu muzycznego,
jeśli nie ma w nim muzyki.
Wiem, że muzyka to twoja działka, ale to ja prowadzę ten klub.
Może zapomniałeś, ale połowa lokalu jest moja.
A teraz pójdę po narzędzia.
Trace.
- Dobrze cię widzieć. - Dzięki.
Nie jesz zazwyczaj w Sally's?
Tak. Właśnie wróciłem z...
- Nie jestem nawet głodny. - Przynajmniej nie wziąłeś gofrów.
Tak.
Pamiętasz trenera Schmidta?
Jak mógłbym zapomnieć? Jego treningi były brutalne.
A letnie dwudniówki piłkarskie? Kwintesencja bólu.
Tak.
- Tęsknię za tym. - Ja też.
Żartowałem, że męczarnia w Nashville to łatwizna
w porównaniu z jego sprintami.
Nauczył mnie, że trzeba się starać, nawet jak nikt nie patrzy.
Zmienił moje życie.
Podobno przeszedł na emeryturę.
Tak.
Dostaliśmy do niego wezwanie. Problem z sercem.
Na szczęście raczej będzie dobrze.
Dobrze, że tam byłeś. Jak jego żona?
Jest sam.
- Ciężka sprawa. - Tak.
- Nie trzeba. - Na pewno?
- Tak. - Dobra.
- Znów tu rządzisz? - Pracuję nad nagłośnieniem.
- Kto to tu zostawił? - Wybacz.
- To... - Ja.
Sprzątałem.
Dziękuję.
Nie podważam waszego sprawozdania rocznego,
ale jak taki duży przychód może być wygenerowany
przez inwestycje funduszu?
Inwestorzy, którzy powierzyli nam
swoje konta emerytalne, oczekują ponadprzeciętnych zysków.
Daliby znać, gdyby był jakiś problem.
Porter Fund pomógł milionom rodzin,
ale martwi mnie kwestia stabilności.
I fakt, że firma nie przekazała mi materiałów,
o które prosiłam.
Naprawdę mi wstyd.
Zajmę się tym.
Kazałem wszystko przesłać.
Rozumiem, ale musimy sprawdzić firmę,
zanim zaczniemy współpracę.
Oczywiście.
Wciąż masz mój numer i adres e-mail?
- Tak. - Śmiało możesz go użyć.
Podstawą rodziny jest zaufanie.
A zatem musimy rozprawić się z podejrzeniami.
Abby, Del, wkrótce się odezwiemy.
Co się dzieje? Nie skończyłam.
Wiem.
Ale dostałem polecenie z Nowego Jorku,
żeby na nich nie naciskać.
W grę wchodzą duże pieniądze.
Obawiam się, że fundusz jest wypłacalny
tylko dzięki nowym klientom.
- Piramida finansowa? - Nie wiem.
Bez dokumentacji nie mogę mieć pewności.
Dopóki tego nie sprawdzisz, wstrzymajmy się.
Rozmawiałaś o tym z Kevinem i Sarah?
Raczej nie będą chcieli dużego wesela.
Dużo mnie ominęło.
Teraz mogę dać coś od siebie. Nie zmarnuję tego.
Rozumiem, ale oni nie są już dziećmi.
Może sami woleliby się tym zająć.
Masz rację.
Zamiast cateringu trzeba znaleźć suknię.
- Pamiętaj o druhnach. - Widzisz?
No to...
inspektor budowlany się mylił, prawda?
Niestety nie. Byłem tam dziś rano.
Odbudowa gospody bez rozbiórki
będzie nieopłacalna.
To kiedy możesz zacząć?
Nie słyszysz, co mówię.
Słyszę.
Ale nie słucham.
Pożegnałaś się już z gospodą.
Czemu chcesz tam wrócić?
Bo ją stworzyłam.
To była pierwsza rzecz w pełni moja i udana.
I tam poznałam Davida.
Dobrze wam szło.
Ale pewnych rzeczy nie da się naprawić.
- Proszę tylko o pomoc. - Nie.
Prosisz o niemożliwe.
Musisz zrozumieć, że zamknięcie oczu
nie zmieni stanu rzeczy.
Przykro mi.
Nie zrezygnuję z mojego marzenia.
Mam nie powstrzymywać budowy rafinerii w zatoce?
Connor, kazałem ci iść do sądu
- czy skupić się...? - Skupić się na dokumentach.
Rozumiem, ale mogę wygrać.
To nie jest książka, w której będziesz bohaterem w sądzie.
- Wygramy bez rozprawy. - Od lat unikamy ryzyka.
Pozwól mi iść do sądu. Dam radę.
Mogę podać ci przynajmniej sześć precedensów,
jeden z sądu najwyższego, które działają na ich korzyść.
Mało prawdopodobne, że ktokolwiek da radę.
- Wujku... - Nie.
Nie jestem teraz twoim wujkiem, a szefem.
Nie obchodzi mnie jak, ale masz to naprawić.
Jeśli wymieniasz olej, przyda mi się parę litrów.
Donovan? Cześć.
Co tu robisz?
Co ty sobie myślisz, Trace?
Tata jest niemożliwy.
Po prostu... nie rozumie mnie ani gospody.
- Patrz na tył. - Tak.
Nie zapraszajmy go na ślub.
Piękny tył. Ale to nie my wysyłamy zaproszenia.
I wiesz co? Może ma rację.
Może nie chciał tego mówić, ale nie miał wyjścia.
- Piękne zdobienia. - Racja.
Czemu bierzecie jego stronę?
Mówię tylko, że czasem ludzie unikają niemiłych sytuacji.
Na przykład dziś Del nie pozwolił mi wypytać Portera,
bo dostał polecenie z Nowego Jorku.
Wydaje mi się, czy Simon jest jakiś inny?
Inny niż zwykle czy inny niż Simon w sztuce?
To i to?
Może musisz spędzić trochę czasu z prawdziwym Simonem.
Ten granat jest wspaniały.
A ja może muszę sama się tym zająć.
- Piękny tiul. - Cudowna lawenda.
- Powinnam mieć odkryte ramiona. - Tak.
Może tata ma rację. Po prostu...
- nie chcę stracić gospody. - Wiem.
Sarah, jak ci idzie?
Potrzebujemy twojej opinii.
Mój Boże!
- Ogłupiająco piękna. - Wiedziałam, że tak się mówi.
Naprawdę? Jest ładna, ale czy to nie przesada?
Nie taką sobie wyobrażałam.
Możesz przymierzyć inną.
Została jeszcze ta w kolorze kości słoniowej i ta druga.
Z dopasowanym gorsetem.
Wspaniała.
Mick, znamy się wiele lat.
Musisz mi pomóc. Nie możesz zastąpić moich ludzi.
Sprawdzałem specyfikacje, robiłem pomiary,
- byłem przy robotach. - Więc mi wierzysz?
Wierzyłem, dopóki nie zatrudniłem Billa Farrella.
Mówi, że tniesz koszty na przeróżne sposoby.
I to działało. Wylewałem fundamenty szybko, żebyś mógł budować wolno.
Zawsze byliśmy na czas.
- Twierdzisz, że jestem w to zamieszany? - Nie. Jesteśmy partnerami.
I ustalaliśmy, że będziemy działać jak należy.
Wybacz, jeśli nie przestrzegam twojego kodeksu moralnego
na budowie i we współpracy.
Grozisz mi?
Gdy fundamenty się rozpadają, budynek też.
Jeśli pójdę na dno, pójdziesz ze mną.
Chyba jest wkurzony.
Masz chwilę?
Zależy, czy też masz zamiar mi grozić.
Raczej nie.
- Przyszedłem po radę. - OK.
Miałem spotkanie z wujkiem Thomasem.
Nie tyle spotkanie,
co wykład na temat tego, że nie mam zajmować się sądami.
Słyszałem. Masz szczęście, że Thomas cię lubi.
- Ja bym cię zwolnił. - Wiem.
Wiem, że źle zrobiłem. Popełniłem błąd.
Naprawię go.
Ale patrzę na tę sprawę i wiem, że bym ją wygrał.
Nie o to chodzi. Ta decyzja nie należy do ciebie.
Pracując dla kogoś, wykonujesz polecenia.
A jeśli nie, musisz ponieść konsekwencje.
Dzięki.
Nie chcę, żebyś zmarnował okazję.
Nie marnuję. Podjąłem decyzję.
Może trochę za późno.
Ale chciałem wrócić. To co innego.
Tak, ale wystawienie zespołu, gdy wszystko zaczyna się układać?
Tego nie da się cofnąć.
Dwie czarne kawy.
Nie wystawiłem zespołu.
Trasa i kontrakt się skończyły, więc odszedłem.
Nie możesz odejść.
Znasz legendę o skrzyżowaniu dróg?
Stajesz tam, dostajesz gitarę
i jest twoja na całe życie.
Możesz tylko liczyć, że znajdziesz balans.
Jak ty z córką?
Pracuję nad tym.
Ale wiem, że nie możesz się poddać.
Pewne rzeczy są w życiu ważniejsze.
Zrozumiałem to, jak wyjechałem.
Cóż...
zważywszy na stawkę, obyś miał rację.
Powodzenia.
- Cześć, Abby. - Cześć.
- Wybacz. Chyba jesteś zajęta... - Nie, w porządku.
Chciałem się przywitać.
To tylko praca.
Pewne rzeczy się nie zmieniają.
Może to nie takie złe.
Martwi mnie jeden klient.
- Stawka jest wysoka, więc... - Wtedy działasz najlepiej.
Być może, ale muszę podjąć trudną decyzję,
nie mogę popełnić błędu i...
Rozumiem.
Właściwe decyzje przysparzają trudności,
ale wiem, że dobrze wybierzesz.
Dzięki.
Hej.
- Kevin i Sarah się zaręczyli. - Serio?
To świetna wiadomość.
TEMAT: WYMAGANE DOKUMENTY - PORTER FUND
- Czytałeś swoją książkę po włosku? - Tak.
Chociaż moderator był skołowany moim akcentem.
Był jakby sycylijski.
- Ojciec chrzestny? - Tak.
Gdy dorastałem, i nie czytałem Dostojewskiego,
udawałem brata Michaela i Sonny'ego.
Poważnie?
Jakoś nie widzę cię w rodzinie Corleone.
- To samo powiedziała moja mama. - Sprytne.
- I że coś ze mną nie tak. - Co powiedziałeś?
„Zemsta najlepiej smakuje na zimno”.
- Dobra. - Czemu nie czytasz swojej książki?
Robiłam to.
Po prostu czuję się dziwnie, czytając ją ludziom po tym...
w jakich bólach ją rodziłam.
Nie jest już częścią mnie.
- Co? - Po prostu...
wydajesz się zadowolona.
Chyba jestem.
W Rzymie dorwałem pierwsze wydanie Alice di Le Avventure.
Alicja w Krainie Czarów, rok 1872.
W idealnym stanie.
Następnym razem ją przyniosę.
Jasne.
Nie jesteś w drodze do Nashville?
- Nie kładziesz płytek w łazience? - Zabawne.
Nie poddaję się łatwo.
Nikt nigdy nie cieszy się, że porzucił marzenia.
Dlatego wszyscy wracamy czasem do domu odpocząć.
Nie możesz odejść.
Tu nie chodzi o odpoczynek.
Tylko o kolejny rozdział w życiu.
To kwestia priorytetów,
bycia dorosłym, zrozumienia, co w życiu ważne.
W końcu trzeba dorosnąć.
Ale ty już to wiesz. Co tu tak naprawdę robisz?
Ratuję trasę.
Tylko tyle?
Hejo! Jestem Donovan Wylie.
Chciałbym zaśpiewać jedną piosenkę,
ale potrzebuję pomocy kumpla z trasy, Trace'a Rileya.
Idziesz czy jak?
Dobrze!
- To nie zadziała. - Zobaczymy.
Wiem, jak to jest osiągnąć sukces
Jechać na fali Nie tracić kontroli
Trzymać gitarę Po raz pierwszy
Ale wiedziałem Tuż po naszym pocałunku
Że nigdy nie czułem czegoś takiego
Mogę lecieć z wiatrem Chodzić po wodzie
Przeskakiwać wieżowce Jednym susem
Nieważne, co nadejdzie
Bo potrafię latać Wysoko nad ziemią
Właśnie tak, jak teraz
Twoja mama bardzo zaangażowała się w planowanie ślubu.
Potrafi być intensywna.
- Nie przeszkadza ci to? - Nie.
Komu przeszkadzałyby koronki, tiule i tafty?
No dobra, przeszkadza.
W porządku?
Jesteś nieobecny.
Wcale nie.
Dzisiejsze pierwsze wezwanie
było do mojego trenera z liceum.
- Od futbolu? - Tak.
Miałem kilka gorszych lat
przez to, co działo się w domu i...
zacząłem wychodzić wcześniej do szkoły.
Pewnego dnia sala gimnastyczna była otwarta.
Trener powiedział: „Chodź. Możesz poćwiczyć”.
I tak robiłem.
Każdego ranka.
Nie wiedziałem, że otworzył mi drzwi,
żebym miał dokąd pójść.
Chronił mnie.
I teraz to samo robisz dla innych.
Nie wiedziałem, że jego żona zmarła.
Powinienem był przy nim być.
Wciąż martwisz się Simonem?
- Całą trójką. - Nie było ich dwóch?
Też tak myślałam, ale zrozumiałam,
że poza prawdziwym Simonem i aktorem
jest jeszcze trzeci. Oszust,
który podaje się za mojego Simona.
- Więc randka się nie udała. - Była OK.
Jakbym była z przyjacielem.
Rozmawialiśmy o literaturze i pisaniu.
- Twoje ulubione tematy. - Czyżby?
- Tak. - Zawsze o tym rozmawiacie.
Chyba mam kryzys egzystencjalny. Lub literacki. Nie wiem.
- Porozmawiaj z nim. - Nie tu leży problem.
Ciągle tylko rozmawiamy.
Teraz czeka mnie próba i słuchanie kolejnych rozmów.
OK.
Baw się dobrze.
Del, znów poprosiłam Portera o dokumenty.
Wysłałam już trzy maile.
Możesz wstrzymać prace.
Porter przeniósł się do Hunter Drew & Associates.
Musimy oddać dokumenty.
- Dlaczego? - Twój mail ich wystraszył.
Jeśli ten fundusz upadnie, ucierpi wiele osób,
które powierzyły im oszczędności życia.
To nie moja decyzja. Przyszła z Nowego Jorku.
Nie są już naszym potencjalnym klientem.
Musisz odpuścić.
Już się żegnałam. Nie chcę tego powtarzać.
Gospoda się nie obrazi.
- Nie chcę, aby to był koniec. - Ani ja.
Gdyby nie ty i gospoda, wciąż pracowałbym w Sally's.
Lub zarządzał korporacją dla rodziców.
Jedno z tych dwóch.
- Mamy tyle pięknych wspomnień. - Tak.
- Bułeczki, quiche, pierwszy pocałunek. - Pod zraszaczami.
I Boże Narodzenie.
Za tobą pójdę wszędzie.
To dokąd pójdziemy? Co zrobimy?
- Jess... - Nawet nie wiem, gdzie zacząć.
Zamknij oczy.
Zamknięcie oczu nie zmieni stanu rzeczy.
Zamknij je.
Co?
Dobra, otwórz.
Raz już znaleźliśmy ideał. Zrobimy to znowu.
NA SPRZEDAŻ
Nowy pensjonat nie będzie taki sam.
Ale może być lepszy.
Może.
Na samym początku chcę wyjaśnić, co się stało.
Biorąc pod uwagę naszą długą relację,
mogą wystąpić pewne błędy...
I trzeba te kwestie omówić.
Zwłaszcza pomysł pójścia do sądu.
Zgadzamy się.
Że nie powinniśmy tego robić?
Tak. Po długiej dyskusji z klientem
postanowiliśmy wnieść o natychmiastową ugodę.
Jeden podpis i będzie po sprawie.
- Jeśli myślicie, że... - Podpiszemy.
- Co? - Rezygnują z rafinerii.
Wygraliśmy.
Ale dziś mam wyprzedaż czasowników.
Liczyłam, że tym razem...
Ten moment to doskonałe zakończenie.
Podoba mi się, że pełen pasji Jace
wyciąga Melanie z metaforycznego strychu.
Też mi się to podoba.
Jace był inspirowany twoim chłopakiem? Tym, który tu był?
Mniej więcej.
Czyli ty jesteś Melanie.
To raczej luźna inspiracja.
Gdybym chodziła z kimś tak namiętnym i charyzmatycznym,
też pisałabym o swoim życiu miłosnym.
Tak.
Simon ma w sobie dużo pasji.
Tak. To zdecydowanie Simon.
- Dobra robota. - Dziękuję.
Widzisz? Nie ma się o co martwić.
Przenoszę cię.
Dlaczego?
Adwokat nie zadaje pytań,
na które zna odpowiedź.
Ani niepotrzebnie nie ryzykuje.
Dlatego odnosimy takie sukcesy.
Rozumiem, ale w tym przypadku ryzyko się opłaciło.
- A gdybyśmy przegrali? - Ale nie przegraliśmy.
Czy wygrałeś, czy... miałeś szczęście,
muszę mieć pewność, że będziesz posłuszny.
Zajmiesz się researchem.
Słucham? Od tego zaczynałem.
Jesteś bystry, agresywny. Masz zadatki na świetnego prawnika.
Jeśli nie rozróżnisz swoich zachcianek od potrzeb klienta,
będziesz swoim największym wrogiem.
Czyli Simon to nie Simon?
Nie. Simon to Simon, ale postać Simona to nie Simon.
I co z tego?
To, że mój wymarzony Simon jest wymieszany z Martinem.
„Mimon”. Lub „Siton”. Jeszcze nie wiem.
Nie podoba mi się.
Otwarty umysł, pamiętasz?
Obiecaliśmy sobie, że obejrzymy 10 domów.
Między mną a Martinem była pasja, a między mną a Simonem - rozmowy.
Zacznijcie używać ust do czegoś innego.
A może rozmowy zapędziły nas w pułapkę przyjaźni.
To bilet w jedną stronę.
Musisz go oczarować i poprosić, o co chcesz.
A jeśli nie zareaguje?
Jesteś mądra, ambitna i piękna. Każdy by za tobą szalał.
Poza Davidem.
Co ja tu robię?
Udzielasz wsparcia.
- Jess? Ma Davida. - Nie, mnie.
Mam zamiar wydać Porter Fund
i boję się, jak nigdy.
Dasz radę, Abby Brockovich.
Jest idealna.
Przynoszę dary.
Pinot noir? Chyba nie testujemy go na wesele?
Nie. Tu chodzi o mnie.
Nie planowałam przyjęć na zakończenie szkoły, wesela Abby.
Wiem, że nie cofnę czasu,
ale nie powtórzę tego błędu.
Wróciłam do domu,
aby naprawić szkody, które wyrządziłam. Wyrządziliśmy.
Ostatnio myślę, że skoro dzieci sobie radzą,
niewiele tu po mnie.
Suknia ślubna i planowanie?
Nie myśl, że nie jesteś częścią rodziny.
Co mam teraz robić?
Co chcesz. To na swój sposób wspaniałe.
A czego ty chcesz, Mick?
Nie wiem.
To do ciebie niepodobne.
Dilpher został oskarżony.
Wskazał mnie jako wspólnika w oszustwie.
Mówi, że wydałem zgodę
na nieprzepisowe fundamenty w prawie 200 budynkach.
- Ale to nieprawda. - Nie.
Ale to może być bez znaczenia.
Byłem w szpitalu.
Trener już został wypisany.
To dobrze.
Nikt go nie odwiedził.
Był bardzo skryty. Pewnie nikt o tym nie wiedział. Jak ja.
Chciałem mu podziękować.
Zrobiłeś to, ratując mu życie.
Może, ale to nie to samo.
Jak uczyłem się do egzaminów, umierałem ze stresu
i wpadłem na niego w sklepie.
Trochę pogadaliśmy.
Zaprosił mnie do liceum, żeby pograć w piłkę.
Przez godzinę sobie rzucaliśmy.
Mówił, że robi to, by rozruszać rękę,
ale wiedziałem, że chodzi o mnie.
Nie przestał być trenerem.
Rozwalenie nagłośnienia,
żebyś mógł dać z Donovanem występ akustyczny.
Śmiały krok.
Od siedmiu lat pracuję w małomiasteczkowych klubach.
To, co wczoraj pokazaliście, jest na większą skalę.
Grałeś w znanych miejscach.
Nieważne.
Ludzie i pieniądze nie mogli zapełnić pustki w moim sercu.
Porzuciłeś to wszystko, by zostać złotą rączką.
Coś w tym stylu.
Bardzo mi pomogłaś. Będę tęsknić.
Zawsze będę przy tobie, a ty przy mnie.
Żegnasz się?
Nie chcę, by myślała, że ją porzucam
i o niej zapomnę.
- Co to? - Otwórz.
- Zraszacz. - Tak.
Część gospody zawsze będzie z nami.
Kocham cię. Kocham nas.
Jesteśmy całkiem zgrani, co?
Będzie dobrze.
Następnym razem musimy iść pożeglować.
Zdecydowanie. Tym razem skupiłem się na pracy.
Connor mi mówił. Jesteś milszy, niż sądziłem.
To chyba oczywiste.
Tak, ale i tak to mówię.
Connor to dobry chłopak. Po prostu za bardzo wdał się w ciebie.
Niestety.
Jak sytuacja z Dilpherem?
Zamykają wszystkie moje budowy,
aby przeprowadzić dochodzenie.
Udźwigniesz to?
Mam rezerwy. Zapłacę podwykonawcom. Będzie dobrze.
Jako prawnik, co o tym myślisz?
Jako prawnik sądzę, że masz spore szanse
udowodnić, że nie byłeś w to zamieszany.
A jako brat?
Nawet jeśli oczyścisz się z zarzutów, twoja reputacja może ucierpieć.
Wiem, że to boli najbardziej.
Po co wychodzimy?
Muszę się przewietrzyć. I trochę rozruszać.
Hej, Kev.
Trener! Trener!
Nie trzeba było.
- Trzeba. - Trener! Trener!
Tak!
Dzięki za naprawę nagłośnienia.
Teraz jeszcze lepiej słychać ten koszmarny zespół.
Mogłem to przemyśleć.
Donovan zostawił coś za barem.
„Do mężczyzny, który wziął gitarę i odszedł”.
Nadal nad tym pracuję.
Bieżące księgi rachunkowe. Zamówienia zrobione, konta aktualne.
- To dobrze. - Miło było współpracować.
Odchodzisz?
Dostałem ofertę pracy w sieci knajp z goframi.
Mick wie?
To jego pomysł. Dał mi wypowiedzenie, jak tylko wróciłeś.
Jeśli znów ruszysz w trasę,
chętnie zaprosimy cię do naszego lokalu.
To się raczej nie stanie, ale dzięki.
Zrobisz coś dla mnie i zwolnisz ten zespół?
- Z przyjemnością. - Super.
Dzięki za pomoc. Chcę się upewnić, że wszystko gra.
Nie ma sprawy. Ale ostrzegam, że kiepski ze mnie aktor.
Na pewno się wczujesz.
No to zaczynajmy.
Melanie.
Jace. Wróciłeś.
Wiesz, jak trudno jest mi być z dala od ciebie.
Nie możesz oprzeć się literackiej metaforze.
Ani silnej protagonistce. To chyba moje słowa.
Tak się składa, że dopisałam kilka stron.
Daj znać, co myślisz.
Przekleństwo pracy ze słowami.
Ale mam dziś wyprzedaż czasowników.
To zdecydowanie moje słowa.
Cóż...
Liczyłam, że tym razem nie poprzestaniemy na słowach.
Doskonale. Co konkretnie masz na myśli?
Mam kilka pomysłów.
Poważnie?
Ja mam tylko jeden.
I jak?
W porządku.
Del. Co się dzieje?
Ktoś wypuścił do prasy informacje o Porterze.
PORTER FUND TO PIRAMIDA FINANSOWA?
Nie mogłam milczeć.
Przykro mi. Nie mam wyjścia.
Zostajesz zawieszona bez wynagrodzenia na czas dochodzenia.
Spakuj swoje rzeczy i oddaj klucze.
Przepraszam.
Ja też.
Ale dobrze zrobiłaś.
W następnym odcinku:
- Dobrze wybierałeś partnerki do tańca. - Nie jest gotowa.
Pozostaw tę decyzję jej.
- Wszyscy tego chcą. - A czego ty chcesz?
- Ciebie. - Wezwanie do sądu.
Znaleźliśmy idealną gospodę, którą chce kupić ktoś inny.
Nie wiem czemu, ale jesteśmy od siebie oddaleni.
Nie chcę rezygnować z czegoś ze strachu przed tym, co było.
Tłumaczenie napisów: Kinga Stańdo